هرچقدر که فضا بیشتری به بانوان موزیسین این سرزمین داده شود، موسیقی ایران به سمت و سوی بهتری خواهد رفت.

 

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، در روزهایی که جامعه پس از پشت سر گذاشتن دوره‌ای پرتنش و سرشار از اضطراب، بیش از هر زمان دیگری به امید، همدلی و بازگشت به زندگی عادی نیاز دارد، موسیقی بار دیگر توانسته نقش خود را به عنوان پلی میان مردم ایفا کند. اجرای موسیقی جنوب در موزه هنرهای معاصر یکی از برنامه‌هایی بود که با استقبال گسترده مخاطبان همراه شد و فضایی متفاوت را برای علاقه‌مندان به موسیقی رقم زد؛ اجرایی که برای هنرمندان حاضر در آن نیز تجربه‌ای ویژه و فراموش‌نشدنی بود.

فریده سرسنگی نوازنده سازهای کوبه ای که سالیان زیادی است در این عرصه فعالیت می‌کند درباره تجربه خود از این اجرا و برنامه هایش سخن گفته است که درادامه می خوانید:

 

در ابتدا درباره تجربه اجرای موزه توضیح دهید؟

 

برای من این اجرا اولین و بهترین اتفاق خوب بعد از استرس‌های دوران جنگ بود و اینکه در کنار مردم بودن یکی از حس‌هایی بود که تجربه کردم و مردمی که در کنار ما بودند و مردم را در کنارمان حس می‌کردیم.

 

توقع این حجم از استقبال را داشتید؟

 

حقیقتا فکر نمی‌کردم که مردم در غرفه زنان خلیج‌فارس این استقبال را داشته باشند و خوشحال بودم که لبخند و انرژی را از مردم می‌گرفتم به دلیل اینکه بعد از یک مدت طولانی استرس و غم و اندوه در کشور فکر می‌کنم که بهترین اتفاقی بود که می‌توانستیم دوباره آن حس و اجرای گرم موسیقی را داشته باشیم.

 

ایده شکل‌گیری این کار از کجا آمد؟

 

راستش را بخواهید ایده اصلی این اجرا را نمی‌دانم فقط می‌دانم که آقای محسن شریفیان همیشه برای کارهای فرهنگی در کشور تلاش بسیاری می‌کنند و از ایشان ممنونم که چنین برنامه‌هایی را برگزار می‌کنند و امیدوارم که برگزاری چنین اجراهایی ادامه‌دار باشد.

 

نقش بانوان در موسیقی را چطور می‌بینید؟

 

در سال‌های گذشته به دلیل کمتر دیده شدن بانوان موزیسین، هر زمان که بحث موزیسین‌های خانم در ایران می‌شد، شاید مردم توقع زیادی نداشتند اما در حال حاضر می‌بینیم که خوانندگان و نوازندگان خانم پیشرفت‌های بسیار خوبی کرده‌اند و بانوان در سطح نوازندگان جهانی ساز می‌نوازند و این موضوع باعث خوشحالی بنده است و هرچقدر که فضا بیشتر به بانوان این سرزمین داده شود، موسیقی ایران به سمت و سوی بهتری خواهد رفت.

 

به عنوان یک بانوی موزیسین با چه مشکلاتی دست و پنجه نرم می‌کنید؟

 

به عنوان یک نوارنده پرکاشن در ایران، همیشه این معضل را داشتیم که یک خانم نوازنده پرکاشن نمی‌تواند بر روی صحنه در کنار یک نوازنده آقا باشد و شاید در یکی دو سال گذشته این موضوع قدری بهبود پیدا کرده اما متأسفانه همیشه این محدودیت را داشتیم که نوازندگان پرکاشن در ایران تلاش بسیاری کردند تا به این نقطه‌ای که در حال حاضر حضور دارند برسند.

 

چقدر زنان در موسیقی سهم دارند؟

 

فکر می‌کنم اگر فضایی به بانوان کشور داده شود، قطعا تغییر را در موسیقی ایران احساس می‌کنیم به دلیل اینکه خوانندگان و نوازندگان خانم درجه یکی داریم که هیچ‌وقت دیده نشده‌اند.

 

موسیقی جنوب یا موسیقی‌های دیگر؟ چرا؟ انتخاب شما کدام است؟

 

به نظر من موسیقی هر نقطه‌ای از ایران باارزش است و مهم نیست که موسیقی جنوب ایران باشد و یا دیگر نقاط کشور. به نظر من موسیقی فولکلور ایران باید در دنیا شنیده شود به دلیل اینکه هر کدام از آن‌ها به صورت مستقل جذاب هستند و می‌توانند به بهترین شکل در دنیا شنیده شوند.

 

صحبت پایانی؟

 

در این نقطه‌ای که در حال حاضر حضور داریم، بسیار خوشحال هستم به دلیل اینکه با تمام مشکلاتی که بوده، بانوان توانسته‌اند به این درجه برسند و بابت تمام تلاش‌هایی که بانوان در سال‌های گذشته کرده‌اند تا به این نقطه برسند، تمام بانوان را تحسین و به تک تک آن‌ها افتخار می‌کنم.