به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، درگذشت استاد درویش‌رضا منظمی تنها پایان زندگی یک نوازنده و مدرس موسیقی نیست؛ خاموشی یکی از آخرین حلقه‌های نسل هنرمندانی است که موسیقی ایرانی را نه در کلاس‌ها و کتاب‌ها، بلکه در مکتب استادان بزرگ و در متن زیست فرهنگی این سرزمین آموختند و به نسل‌های بعدی منتقل کردند.

‎خبر درگذشت استاد درویش‌رضا منظمی، جامعه موسیقی ایران را در اندوهی عمیق فرو برد. هنرمندی که بیش از شش دهه از عمر خود را وقف آموزش، پژوهش، اجرا و پاسداری از موسیقی اصیل ایرانی کرد و نامش در کنار چهره‌های تأثیرگذار موسیقی معاصر ایران قرار گرفت.

منظمی از آن دسته هنرمندانی بود که مسیر هنر را از دل تجربه، ممارست و شاگردی نزد بزرگ‌ترین استادان زمانه خود پیمود. او از نوجوانی با عشق به موسیقی، کمانچه را در زادگاهش آموخت و بعدها با حضور در محضر استادانی چون حسین یاحقی، نورعلی برومند، داریوش صفوت، علی‌اصغر بهاری و جواد معروفی، به گنجینه‌ای ارزشمند از دانش و تجربه موسیقی ایرانی دست یافت.

‎آنچه جایگاه استاد منظمی را متمایز می‌کرد، تنها مهارت نوازندگی او نبود؛ بلکه نقش مؤثرش در انتقال میراث موسیقی ایرانی به نسل‌های بعدی بود. او از جمله هنرمندانی بود که میان سنت و آموزش آکادمیک پیوندی عمیق برقرار کرد. نسلی که موسیقی را سینه‌به‌سینه از استادان دریافت کرد و سپس همان دانش را در دانشگاه‌ها، هنرستان‌ها و مراکز آموزشی به شاگردان خود منتقل ساخت.

همکاری با بزرگان موسیقی ایران همچون محمدرضا لطفی، محمدرضا شجریان، ناصر فرهنگ‌فر، پرویز مشکاتیان و علیرضا افتخاری، بخشی از کارنامه پربار این هنرمند است. حضور در شکل‌گیری گروه شیدا و فعالیت در گروه عارف، نام او را در بخشی مهم از تاریخ موسیقی معاصر ایران ثبت کرده است؛ دورانی که موسیقی سنتی ایران در حال بازتعریف هویت خود بود و هنرمندانی چون منظمی سهمی تعیین‌کننده در این مسیر داشتند.

‎اما شاید مهم‌ترین ویژگی استاد منظمی، وفاداری او به ریشه‌ها بود. او با وجود سال‌ها حضور در مراکز مهم هنری و دانشگاهی کشور، هرگز ارتباط خود را با زادگاهش لرستان قطع نکرد. این پیوند عمیق با فرهنگ بومی باعث شد همواره به عنوان یکی از مفاخر فرهنگی لرستان شناخته شود؛ هنرمندی که توانست از دل یک اقلیم فرهنگی، به جایگاهی ملی دست یابد.

سال‌های پایانی عمر او نیز همچنان با آموزش و انتقال تجربه همراه بود. تجلیل‌های متعدد از این استاد پیشکسوت در جشنواره موسیقی اقوام ایران، جشنواره موسیقی فجر و آیین «هنرمند ملی عرصه موسیقی» تنها بخشی از قدردانی جامعه هنری از خدمات او به شمار می‌رود. با این حال، بزرگ‌ترین یادگار استاد منظمی نه لوح‌های تقدیر و نشان‌های افتخار، بلکه صدها هنرجو و شاگردی هستند که آموزه‌های او را در عرصه موسیقی ایران ادامه می‌دهند.

‎درگذشت درویش‌رضا منظمی یادآور مسئولیتی مهم برای جامعه فرهنگی کشور است؛ مسئولیت حفظ و ثبت میراث نسل استادانی که بخش مهمی از حافظه موسیقایی ایران را در سینه خود داشتند. نسلی که هر بار با رفتن یکی از آنان، بخشی از تاریخ شفاهی موسیقی ایران نیز از میان ما رخت برمی‌بندد.

امروز کمانچه استاد منظمی خاموش شده است، اما نوای آن در حافظه موسیقی ایران همچنان طنین‌انداز خواهد ماند؛ نوایی که حاصل یک عمر عشق، تلاش، ممارست و وفاداری به هنر این سرزمین بود و در جان شاگردان، آثار و خاطرات موسیقایی ایران به زندگی خود ادامه خواهد داد.

مینا آتشی