دومین بخش از ویژه‌برنامه «موسیقی در موزه» عصر روز دوشنبه ۲۱ اردیبهشت‌ماه با اجرای برگزیدگان جشنواره موسیقی جوان در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.

 

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، در روزهایی که بارها از کمبود حمایت برای نسل جوان موسیقی صحبت شده، حالا موزه به فضایی تبدیل شده که هنرمندان جوان می‌توانند بی‌واسطه و مقابل مخاطب اجرا کنند؛ اجراهایی رایگان که مردم را به دل فضای هنری می‌کشاند و تجربه‌ای متفاوت از شنیدن موسیقی ایرانی در دل یک فضای معاصر رقم می‌زند.

 

برنامه «اجراهای موسیقی در موزه» از پاییز ۱۴۰۴ به شکل مستمر آغاز شد؛ رویدادی که هر یکشنبه برگزار می‌شد و تمرکزش بر موسیقی کلاسیک و موسیقی ایرانی بود. این روند اما در زمستان سال گذشته، همزمان با اتفاقات و شرایط جنگ، متوقف شد. حالا این جریان دوباره در قالب مجموعه اجراهای «همنوایی» از سر گرفته شده؛ برنامه‌ای که همزمان با برگزاری نمایشگاه «هنر و جنگ» در موزه، این بار تمرکز خود را بر موسیقی ایرانی گذاشته است.

 

«همنوایی» فعلاً در سه نوبت برگزار می‌شود و اجراهای دوشنبه و چهارشنبه آن به برگزیدگان جشنواره موسیقی جوان اختصاص دارد؛ نوازندگانی از میان نفرات اول و دوم چند سال اخیر جشنواره که در سازهای مختلف موسیقی ایرانی روی صحنه می‌آیند. هر شب چهار نوازنده، حدود پانزده تا بیست دقیقه تک‌نوازی می‌کنند؛ اجراهایی که گرچه بر پایه گفت‌وگو و هماهنگی قبلی شکل گرفته‌اند، اما همچنان وفادار به روح بداهه‌پردازی در موسیقی ایرانی باقی مانده‌اند.

 

در یکی از اجراها، دوئت کمانچه و آواز با نوازندگی  پرهام عزت‌نژاد و همراهی محمد زائری برگزار شد؛ اجرایی نزدیک به یک ساعت که در آن ساز و آواز در دستگاه‌های مختلف موسیقی ایرانی جریان داشت. قطعات ضربی، تم‌های محلی و ملودی‌های آشنا، دستمایه‌ای برای گسترش بداهه بودند و در پایان نیز تصنیف «ایران» اثر روح‌الله خالقی اجرا شد. فضای اجرا بیشتر بر بده‌بستان لحظه‌ای میان نوازندگان استوار بود تا اجرای صرفِ قطعات از پیش تعیین‌شده.

 

در ادامه برنامه‌های «همنوایی»، جمعی از برگزیدگان جشنواره موسیقی جوان روی صحنه آمدند؛ از جمله شهراد شیخی (عود)، محمد آقاخانی (تار)، سینا ملاجوادی (سه‌تار) و علی حضرتی. هر کدام بخشی از اجرا را به تک‌نوازی اختصاص دادند و در کنار بداهه‌نوازی، آثاری از موسیقی‌دانان معاصر نیز اجرا شد. از جمله اجرای قطعه «دختر ژولیده» که مورد توجه مخاطبان قرار گرفت.

 

آنچه بیش از همه در این اجراها به چشم می‌آمد، حال‌وهوای زنده و صمیمی آن بود. با وجود محدودیت اطلاع‌رسانی و شرایط این روزها، مخاطبان راه خود را به موزه پیدا کرده بودند. ترکیب فضای مدرن و معاصر موزه با صدای سازهای ایرانی، تضادی جذاب ساخته بود؛ به‌ویژه در بخشی از اجرا که کنار حوض روغنی نیمه‌تمام و بشکه‌های چیده‌شده برگزار می‌شد و خودِ فضا حالتی شبیه یک پرفورمنس پیدا کرده بود. انگار موسیقی، تصویر و معماری موزه در یک لحظه به هم رسیده بودند.