به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، ۴۳ روز از جنگ تحمیلی صهیونی-امریکایی می گذرد، جنگی که اولین قربانیانش کودکان میناب بودند. کودکانی که از بدو تولدشان با نوای موسیقی بومی منطقه شان خو گرفته بودند. هر روزشان مملو از شنیدن موسیقی هایی بوده که با زندگی شان گره خورده، همانند دیگر مناطق ایران چرا که کارکرد و خاصیت موسیقی فولک همین است که در زندگی رومزه جاری و ساری است.

 

اما با مرگ ۱۶۸کودک مینابی بخش عظیمی از نواهای منطقه را با خود دفن کردند و به موسیقی سوگ در هرمزگان معنای دیگری بخشیدند.

 

هر کدام از این کودکان می توانستند صدای موسیقی منطقه خود برای نسل های آینده باشد . آنها می توانستند گنجینه عظیم موسیقی فولک میناب را از نسل گذشته به نسل آینده منتقل کنند همانند کاری که اجدادشان سالیان سال انجام دادند و حافظ موسیقی شان بودند اما افسوس که باید گفت چند صد نوای موسیقی ایران برای همیشه خاموش شده است.

 

اما در این میان نوع دیگری از لالایی و موسیقی سوگ و موسیقی که روایتگر چنین جنایتی است خلق شده آن هم با همراهی هنرمندان موسیقی سراسر کشورمان. آنها نه تنها روایت گر رفتن مظلومانه کودکان بی گناه میناب شدند بلکه با نوای موسیقی شان تلاش کردند اقدام جنگی علیه مدرسه شجره میناب را محکوم و این اتفاق را به گوش جهانیان برسانند. چرا که موسیقی بیش از هر زبانی تاثیرگذار است و می تواند در همه زمانها و مکانها شنیده شود.