آلبوم موسیقی «مرز» به آهنگسازی نگین محمدی با برداشتی متفاوت از صدای کمانچه و پیانو و برآمده از مسیر ذهنی و احساسی این آهنگساز منتشر شده است.

به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، آلبوم «مرز» به آهنگسازی و تنظیم نگین محمدی شامل هشت قطعه بی‌کلام است و جمعی از نوازندگان مطرح موسیقی ایران در آن به هنرنمایی پرداخته‌اند. علی جعفری پویان (ویولن)، هژیر مهرافروز (تنبور)، میلاد محمدی (تار)، آیدین نیکومرام (گیتار باس)، فریده سرسنگی(سازهای کوبه‌ای)، شهرزاد مجد (ویلنسل)، آنیتا هراتی(قانون)، شاهرخ پیمانی (کلارینت) و ثمین محمدی (عود) از جمله نوازندگان حاضر در این پروژه هستند.

نوازندگی پیانو و کمانچه این آلبوم نیز بر عهده نگین محمدی بوده و محمد طریقت به‌عنوان مشاور تولید و نوازنده دف در این اثر حضور داشته است. ضبط آلبوم توسط امید اصغری در استودیو هرتز تهران انجام شده و این اثر با لیبل «گروه هنری آما» توسط نشر و پخش جوان منتشر شده است. نقاشی روی جلد اثر از امیرمحمد قاسمی‌زاده و طراحی گرافیک آن بر عهده رضا رستمیان بوده است.

محمدی نوازنده کمانچه و پیانو درباره ایده شکل‌گیری آلبوم «مرز» در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران گفت : شکل‌گیری این آلبوم در وهله نخست از یک روایت ذهنی آغاز شد. روایتی که از ابتدا قصد داشتم آن را در قالب یک آلبوم چهل تا چهل‌وپنج دقیقه‌ای به گوش مخاطب برسانم. هدف اصلی من این بود که داستانی که در ذهنم شکل گرفته، درباره تک‌تک نام‌ها و ترک‌ها، به‌صورت کامل منتقل شود و مخاطب بتواند این روایت را با ذهن و احساس خود درک کند. این مسیر پیش از آن‌که تلاشی برای ارائه آهنگسازی خاص یا معرفی یک سبک جدید باشد، بر پایه روایت بنا شده بود؛ روایتی که می‌خواستم شنونده آن را حس کند و با آن ارتباط بگیرد.

وی در پاسخ به این پرسش که شنونده در این آلبوم با چه ویژگی خاص یا رویکرد متفاوتی نسبت به دیگر آثار بی‌کلام مواجه خواهد شد،بیان داشت: شنونده زمانی که با دقت به ترک‌های این آلبوم گوش می‌دهد، متوجه می‌شود که قرار نیست فقط موسیقی یا یک ملودی زیبا بشنود؛ بلکه قرار است یک داستان را دنبال کند، داستانی که چیزی به او اضافه می‌کند، دری تازه را به روی ذهنش باز می‌کند. تمام تلاشم در این آلبوم بر همین اساس بوده است. حتی نام آلبوم و نام ترک‌ها با برنامه و هدف مشخصی انتخاب شده‌اند. زمانی که شنونده ترک‌ها را به ترتیب پشت سر هم گوش می‌دهد، متوجه می‌شود چرا از «آغاز تنهایی» شروع می‌شود و چگونه به «مرز» می‌رسد. برای مثال در ترک «سرگشته»، سعی کرده‌ام حال‌وهوای سرگشتگی انسان را در ملودی منعکس کنم تا مخاطب نیز به همان حس برسد. در نهایت شنونده پس از شنیدن این مجموعه یا احساس رهایی می‌کند یا دچار اندوه می‌شود.

این آهنگساز درباره ترتیب، روایت ترک‌ها و اهداف آن‌ها توضیح داد: ترک اول «آغاز تنهایی» است که بیانگر این موضوع است که انسان از ابتدای مسیر، تنهاست. پس از آن «گذر»، سپس «رهایی»، بعد «ویرانی»، «سرگشته»، «باور»، «نور» و در نهایت «مرز» قرار دارند. «مرز» مرحله نهایی است؛ مرحله‌ای که هر انسانی در زندگی با آن روبه‌رو می‌شود و باید از آن عبور کند. مفهوم «مرز» برای من دو وجه دارد؛ نخست از نظر ذهنی و احساسی، چراکه مخاطب باید تمام این مسیر را طی کند تا به مرز برسد، و دوم از نظر موسیقایی، زیرا در این قطعه تلاش کرده‌ام از برخی چارچوب‌های موسیقی ایرانی عبور کنم و به نوعی از مرزهای رایج آن خارج شوم.

محمدی درباره انتشار آلبوم بی‌کلام و ریسک‌های آن گفت: این ریسک را پیش از انتشار آلبوم پذیرفته بودم. زمانی که شغل من موسیقی و آهنگسازی است و به‌عنوان یک زن در این حرفه فعالیت می‌کنم، این ریسک به‌مراتب بزرگ‌تر از هزینه یا زمان صرف‌شده برای تولید یک آلبوم بی‌کلام است. ما موزیسین‌ها سال‌ها پیش این ریسک را پذیرفته‌ایم. هدف من از انتشار این آلبوم، صرفاً هزینه‌کردن یا واکنش به شرایط موجود نبود؛ بلکه این باور را دارم که با موسیقی و توانایی‌ام باید مسیرم را ادامه بدهم. شاید همه مخاطب موسیقی اینسترومنتال نباشند، اما هدف من این است که نشان بدهم همیشه قرار نیست صدایی شنیده شود یا خواننده‌ای حضور داشته باشد؛ گاهی یک ملودی از کمانچه یا هر ساز دیگری می‌تواند عمیق‌تر و ملموس‌تر با احساس انسان ارتباط برقرار کند.

وی درباره همکاری با نوازندگان این آلبوم اظهار کرد: در این پروژه با موسیقیدانان بسیار توانمند و حرفه‌ای همکاری داشتم و واقعاً افتخار می‌کنم که با تک‌تک آن‌ها کار کردم. بسیاری از این دوستان بدون هیچ چشمداشتی و از روی علاقه در کنار من بودند.

این نوازنده پیانو در پاسخ به پرسشی درباره نوازندگی هم‌زمان کمانچه و پیانو، دو سازی که از دو فضای متفاوت موسیقی دستگاهی و کلاسیک می‌آیند، گفت: پیانو را از پنج‌سالگی می‌نوازم و پیش از شروع کمانچه با این ساز آشنا بودم. کمانچه را از زمان ورود به هنرستان به‌صورت تخصصی انتخاب کردم. در این آلبوم، وجه مشترک این دو ساز خروج نسبی از ماهیت رایج آن‌هاست چرا که صدای کمانچه، آن صدای همیشگی و آشنا نیست و حال‌وهوای تازه‌ای دارد. این موضوع در پیانو نیز صدق می‌کند. در تنظیم‌ها تلاش کرده‌ام سازهایی که شاید در ظاهر از هم دور باشند، مانند گیتار بیس، تنبور، تار و کمانچه، در کنار هم معنا پیدا کنند؛ برای مثال در ترک «سرگشته» هم‌زمان از تنبور و گیتار بیس استفاده شده و این ترکیب به کامل‌شدن فضا کمک کرده است. وظیفه من به‌عنوان آهنگساز این است که با ملودی‌هایم، تجربه‌ای تازه به گوش مخاطب برسانم.

وی درباره دیگر پروژه‌های خود نیز گفت: منتظر بودم شرایط مناسبی برای رونمایی و انتشار کامل آلبوم فراهم شود و پس از آن سراغ پروژه‌های تک‌ترک بروم. چند پروژه با موسیقیدانان حرفه‌ای آماده ضبط دارم، اما ترجیح دادم ابتدا «مرز» به‌عنوان یک شناسنامه موسیقایی منتشر شود. این آلبوم برای من نشانه عبور از یک مرحله است؛ از این پس مسیر کاری‌ام با همین رویکرد ادامه پیدا می‌کند. در آثار آینده نیز روایت و داستان نقش اصلی را دارند و تمرکز من بیش از نمایش تکنیک، بر درگیرکردن ذهن و احساس مخاطب است.

محمدی در پایان درباره کنسرت و اجرای زنده این آلبوم گفت: برنامه اجرای زنده را دارم و قطعاً با همین دوستان و نوازندگان دیگر همکاری خواهم کرد، اما برای این موضوع عجله‌ای ندارم. ترجیح می‌دهم همه‌چیز به‌صورت کامل و در بهترین شکل ممکن پیش برود. ابتدا باید تک‌ترک‌های بیشتری منتشر شود و بعد، در زمان مناسب، به سراغ اجرای زنده برویم.