به گزارش خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی موسیقی ایران، «امشب» را شاید نتوان صرفا به عنوان انتشار یک تکآهنگ دیگر در میان انبوه آثار موسیقایی این روزها دید، کنار هم قرار گرفتن نام شهرام ناظری، تهمورس پورناظری و حسین منزوی، به اثری انجامیده که بیش از هر چیز یادآور مسیری است که ناظری و خانواده پورناظری طی چند دهه در موسیقی ایران طی کردهاند، مسیری که در آن موسیقی ایرانی، شعر و تجربههای تازه بارها در کنار یکدیگر قرار گرفته اند.همکاری که از یک طرف صدای یکی از مهمترین خوانندگان موسیقی ایران را در خود دارد و از سوی دیگر، نگاه آهنگسازی را یدک می کشد که بخش مهمی از فعالیت هنری خود را صرف تجربه کردن مرزهای میان موسیقی ایرانی و دوره معاصر کرده است.
اهمیت این همکاری اما زمانی بیشتر دیده میشود که گذشته این دو هنرمند را مرور کنیم. همکاری و رابطه شهرام ناظری با خانواده پورناظری، رابطهای تازه و اتفاقی نیست. ناظری از سالهای اولیه فعالیت گروه شمس با این خانواده همکاری داشته و «امشب» ادامه مستقیم موسیقی آن سال ها را یادآور می شود.
تفاوت مهم آن جایی آشکار می شود که نام تهمورس پورناظری به عنوان نوازنده نبوده و به عنوان آهنگساز بیان میشود. از این رو، مواجهه دوباره او با صدای شهرام ناظری، بیش از آنکه تکرار گذشته باشد، بازخوانی یک آشنایی دیرینه در زبان موسیقایی حال حاضر است.
این دو هنرمند البته پیش این قطعه نیز در سال ۱۴۰۴ با قطعه «عمو نوروز» همکاری مشترک دیگری داشتند و حالا «امشب» در فاصلهای نهچندان طولانی (یک ساله) پس از «عمو نوروز» منتشر شده و نشان میدهد همکاری این دو قرار نیست صرفاً یک اتفاق کوتاه باشد. این بار اما انتخاب شعر حسین منزوی، فضای متفاوتی به پروژه داده است.از سوی دیگر، حضور مجموعهای از نوازندگان کلاسیک در کنار سهتار تهمورس پورناظری، نشان میدهد که ساختار متفاوتی را در این اثر شاهد هستیم.
یادداشت: مینا آتشی